Sprawy o WIBOR pod koniec 2026 roku. Sprawdziliśmy, jak orzekają polskie sądy

WIBOR to wskaźnik, od którego zależy oprocentowanie większości kredytów złotowych w Polsce. Rata to suma WIBOR-u i stałej marży banku, więc gdy WIBOR rośnie, rośnie też rata. Od 2022 r. tysiące kredytobiorców pozywają banki, twierdząc, że klauzula WIBOR jest niedozwolona albo że bank nie wyjaśnił im ryzyka, i żądają spłaty kredytu oprocentowanego samą marżą lub unieważnienia umowy. Pod koniec 2026 r. obraz orzecznictwa jest jednak wyraźny. Przejrzeliśmy 20 orzeczeń w sprawach WIBOR z opublikowanymi uzasadnieniami: kredytobiorcy wygrali w 4 sprawach, banki w 13, w 2 sądy zawiesiły postępowanie albo zapytały TSUE, a w 1 uchylono zabezpieczenie. Głównym powodem przegranych jest lutowy wyrok TSUE w sprawie C-471/24. Spór nie jest jednak zamknięty, bo umowy sprzed 2018 r. wciąż czekają na kolejne odpowiedzi z Luksemburga.

Co orzekł TSUE w sprawie C-471/24?

12 lutego 2026 r. Trybunał Sprawiedliwości UE wydał wyrok w sprawie przeciwko PKO BP, na który czekał cały rynek. Dla kredytobiorców zawierał jedną dobrą i dwie złe wiadomości. Dobra jest taka, że klauzula oprocentowania opartego na WIBOR-ze podlega kontroli pod kątem abuzywności, czyli sąd może ocenić, czy jest niedozwolona. Zła: bank nie musi wyjaśniać konsumentowi metodologii ustalania wskaźnika. Wymóg przejrzystości oznacza, że klauzula ma być zrozumiała i pozwalać ocenić jej skutki ekonomiczne, a nie, że klient ma znać zasady fixingu. Druga zła wiadomość: sam WIBOR, ustalany zgodnie z unijnym rozporządzeniem o wskaźnikach referencyjnych (BMR), co do zasady nie tworzy znaczącej nierównowagi między stronami.

Wyrok dotyczył umowy z 2019 r., czyli z okresu, w którym WIBOR podlegał już reżimowi BMR. Dlatego wiele sądów stosuje go wprost, a pełnomocnicy kredytobiorców przenoszą spór na dwa pola: umowy zawarte przed stosowaniem BMR, czyli przed 1 stycznia 2018 r., oraz umowy z okresu przejściowego. Ten trwał do 16 grudnia 2020 r., kiedy Komisja Nadzoru Finansowego wydała zezwolenie dla administratora WIBOR-u, spółki GPW Benchmark.

Dlaczego banki wygrywają sprawy o WIBOR?

W uzasadnieniach opublikowanych w 2026 r. wyraźnie przeważają oddalenia. Sądy powtarzają kilka argumentów. Sąd Rejonowy w Gdyni (I C 232/24, wyrok z 26 marca 2026 r., wydany na posiedzeniu niejawnym) napisał wprost, że po wyroku C-471/24 „nie ma obecnie podstaw do kwestionowania wskaźnika” jako takiego, i oddalił też ewentualne żądanie oparte na sankcji kredytu darmowego. Sąd Okręgowy w Warszawie (III C 1102/24, 29 czerwca 2026 r.) uznał, że udział banku w panelu ustalającym WIBOR nie oznacza, że bank jednostronnie kształtował świadczenie. Ten sam sąd dwukrotnie odmówił zawieszenia sprawy i nie zadał własnego pytania do TSUE, a kredytobiorcy mają zapłacić bankowi 21 617 zł kosztów procesu.

Sądy oddalają pozwy także przy starszych umowach. Sąd Okręgowy w Warszawie (I C 563/23, 29 maja 2026 r.) uznał, przy umowie z 2009 r., że zmiana metodologii WIBOR-u w 2020 r. nie uczyniła z niego „innego wskaźnika”. Sąd Rejonowy w Toruniu (I C 1360/25, 6 maja 2026 r.) ocenił przy kredycie z 2012 r., że WIBOR nie był wcześniej poza kontrolą, bo obowiązywał regulamin fixingu z 2004 r. Sąd Okręgowy w Łodzi (II C 976/25) przy umowie z 2016 r. przyjął, że przed BMR nie było obowiązku wskazywania administratora wskaźnika. Sąd Okręgowy w Gliwicach (I C 83/26, 2 czerwca 2026 r.) uznał, że formularz informacyjny ESIS i informacja o ryzyku wystarczą, a bank nie musi tłumaczyć fixingu.

Ten wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku jest prawomocny. Sąd oddalił apelację kredytobiorców od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku ze stycznia 2024 r., a od wyroku pierwszej instancji do apelacyjnego minęło ponad 2,5 roku. Z relacji „Rzeczpospolitej” wynika, że 29 października 2026 r. ten sam sąd oddalił prawomocnie, w sprawie I ACa 481/24, powództwo kredytobiorcy przeciwko mBankowi, powołując się w ustnych motywach na C-471/24 i na wcześniejszy wyrok TSUE C-265/22. Uzasadnienia pisemnego jeszcze nie opublikowano, a bank i kredytobiorca mogą sięgnąć po skargę kasacyjną. W sprawie kredytu firmowego Sąd Apelacyjny w Lublinie (I AGa 7/25) przypomniał z kolei, że przedsiębiorcy w ogóle nie chroni przepis o klauzulach niedozwolonych (art. 385¹ k.c.), który dotyczy tylko konsumentów.

Ciekawe jest jedno rozstrzygnięcie o kosztach. Sąd Okręgowy w Warszawie (III C 1414/25, 29 maja 2026 r.) oddalił powództwo o 59 067,68 zł, ale nie obciążył kredytobiorcy kosztami na podstawie art. 102 k.p.c. Uznał, że przed wyrokiem C-471/24 klient mógł pozostawać w uzasadnionej niepewności co do swoich praw. To ważny sygnał dla osób, które pozwały bank przed lutym 2026 r.

Gdzie kredytobiorcy jeszcze wygrywają?

Wygrane kredytobiorców mają wspólny mianownik: sąd nie kwestionuje samego WIBOR-u, tylko ocenia, czy bank rzetelnie poinformował o ryzyku albo czy cały mechanizm oprocentowania był przejrzysty. Wyrok C-471/24 zostawia tę ocenę sądom krajowym.

Sąd Okręgowy w Olsztynie (I C 207/25, wyrok z 18 sierpnia 2025 r. i wyrok uzupełniający z 13 października 2025 r.) zasądził dla kredytobiorców 154 284,34 zł przy kredycie hipotecznym z 2021 r. i ustalił, że postanowienia o WIBOR-ze ich nie wiążą. Kredyt trwa dalej, oprocentowany samą marżą. Sąd uznał, że bank nie wypełnił obowiązku informacyjnego, a świadek banku zeznała, że bank nie oferował wtedy stałej stopy. To wyrok sprzed C-471/24.

Już po wyroku TSUE kredytobiorcy wygrali dwie sprawy. Sąd Okręgowy w Suwałkach (I C 1046/25, uzasadnienie z czerwca 2026 r.) stwierdził nieważność umowy kredytu hipotecznego z 2015 r. i zasądził 122 085,23 zł. Zmienną marżę i WIBOR ocenił jako jedną klauzulę, a jej usunięcie, jak napisał, prowadzi do „dekonstrukcji całej umowy”. Wyrok C-471/24 posłużył mu za argument, że formalna poprawność wskaźnika nie zwalnia banku z wymogu przejrzystości. Z uzasadnienia wynika też, że przed procesem bank proponował kredytobiorcy ugodę ze stałą stopą 1,69%, równą marży. Sąd Okręgowy w Kaliszu (I C 1669/23, 13 sierpnia 2026 r.) wydał z kolei wyrok wstępny: klauzula WIBOR w dwóch umowach z 2018 r. jest bezskuteczna, marża zostaje, a roszczenia na 18 620,43 zł i 6 804,27 zł są usprawiedliwione co do zasady. Sprawa toczy się dalej co do wysokości.

Najstarszą z korzystnych spraw wygrali kredytobiorcy przed Sądem Okręgowym w Suwałkach (I C 332/24, 22 stycznia 2025 r.). Sąd stwierdził nieważność kredytu i pożyczki z 2015 r. i zasądził 245 943,93 zł. Uznał, że WIBOR nie był wtedy ustawowo regulowany ani nadzorowany, powołał się na raport KNF z 2013 r. o nieprawidłowościach przy fixingu i na kontrolę NIK z 2024 r., i usunął całą klauzulę zmiennego oprocentowania, stosując tzw. test niebieskiego ołówka z wyroku TSUE C-19/20.

Ta sama data umowy, różne wyroki. Kalisz kontra Kraków

Najlepiej niepewność orzecznictwa pokazują dwie sprawy z umowami z 2018 r., czyli z okresu przejściowego BMR. Sąd Okręgowy w Kaliszu w sprawie I C 1669/23 szczegółowo opisał ten okres, od 1 stycznia 2018 r. do 16 grudnia 2020 r., wykorzystał pismo Urzędu KNF i uznał, że kredytobiorców nie poinformowano jasno o ryzyku. Klauzula WIBOR okazała się wobec nich bezskuteczna. Sąd Okręgowy w Krakowie (I C 1923/24, 20 kwietnia 2026 r.) przy umowie z listopada 2018 r. uznał natomiast klauzulę za jednoznaczną, powołując się na wyrok TSUE C-265/22, i oddalił żądanie zapłaty 156 841,76 zł. Te same miesiące zawarcia umowy, te same przepisy, dwa przeciwne wyniki.

Na co czekają sądy w Luksemburgu?

Najważniejsze pytania o umowy sprzed BMR i z okresu przejściowego zadały Trybunałowi Sąd Okręgowy Warszawa-Praga i Sąd Okręgowy w Warszawie. Sprawy mają sygnatury C-586/25 i C-630/25. Pytania z Warszawy-Pragi zadano w sprawie II C 1440/24 (postanowienie z 30 czerwca 2025 r.), w której kredytobiorcy żądają pozbawienia wykonalności nakazu zapłaty wydanego na rzecz banku na blisko 1,19 mln zł, a sąd zawiesił postępowanie do czasu odpowiedzi TSUE. W publikacjach branżowych pojawiały się informacje o połączeniu obu spraw, ale nie znaleźliśmy ich potwierdzenia w kartotece Trybunału.

Większość sądów nie chce jednak czekać. Sąd Okręgowy w Warszawie w sprawie III C 1102/24 odmówił zawieszenia zarówno do czasu C-471/24, jak i później do czasu C-586/25 i C-630/25. W sprawie I C 838/24 ten sam sąd oddalił wniosek o zawieszenie 12 lutego 2026 r., w dniu ogłoszenia wyroku C-471/24, a 4 września 2026 r. oddalił powództwo. Sąd Okręgowy w Łodzi uznał, że C-471/24 dotyczyła umowy z 2019 r., a przy C-630/25 nie widział potrzeby czekania. Wyjątkiem są Suwałki: tamtejszy Sąd Okręgowy (I C 711/26, postanowienie z października 2026 r.) zawiesił sprawę o 182 545,84 zł, wymieniając trzy postępowania przed TSUE istotne dla rozstrzygnięcia i przytaczając w całości pytania z C-630/25.

Zabezpieczenia: niższe raty w trakcie procesu?

Część kredytobiorców prosi sąd o zabezpieczenie, czyli tymczasowe obniżenie raty na czas procesu. Sąd Rejonowy w Olecku pozwolił kredytobiorcom płacić raty liczone od WIBOR-u „zamrożonego” na poziomie 1,73% powiększonego o marżę i zakazał bankowi wpisywania ich do rejestrów dłużników. Sąd Okręgowy w Suwałkach (I Cz 212/25, 12 września 2025 r.) uwzględnił jednak zażalenie banku i zmienił to postanowienie. Uznał, że takie zabezpieczenie prowadziłoby do zaspokojenia roszczenia jeszcze przed wyrokiem, czego zabrania art. 731 k.p.c. Podobnie skończyło się zabezpieczenie w sprawie z Warszawy-Pragi: sąd okręgowy wstrzymał egzekucję, ale sąd apelacyjny to postanowienie zmienił.

Jak przegrać sprawę przez pozew?

Osobną lekcję daje wyrok Sądu Okręgowego w Kaliszu z 5 grudnia 2025 r. (I C 1305/24). Kredytobiorca z kredytem gotówkowym z 2015 r. żądał 119 672,22 zł, ale przegrał nie z powodu samej klauzuli. Jego pełnomocnik domagał się wyłącznie stwierdzenia nieważności umowy i nie zgłosił żądań ewentualnych, na przykład spłaty kredytu oprocentowanego samą marżą. Sąd jest związany żądaniem pozwu (art. 321 k.p.c.), więc nie mógł zasądzić czegoś, o co powód nie prosił. W sprawach WIBOR, w których sądy rzadko stwierdzają nieważność całej umowy, brak żądania ewentualnego może przesądzić o wyniku.

Wszystkie omawiane orzeczenia w jednej tabeli

Zestawienie obejmuje orzeczenia z opublikowanymi uzasadnieniami oraz jedną sprawę znaną z relacji prasowej. Nie jest to statystyka wszystkich spraw o WIBOR w Polsce. Prawomocność potwierdziliśmy tylko przy dwóch wyrokach Sądu Apelacyjnego w Białymstoku. Nie znaleźliśmy też orzeczenia Sądu Najwyższego, w którym WIBOR byłby głównym przedmiotem sporu.

Co to oznacza dla kredytobiorców?

Bazując na informacjach pochodzących z publicznie dostępnych orzeczeń pod koniec 2026 r. sprawa o WIBOR, w której kredytobiorca kwestionuje sam wskaźnik, ma niewielkie szanse powodzenia, zwłaszcza przy umowach zawartych po 2018 r. Szanse rosną tam, gdzie da się wykazać konkretne zaniedbania banku: brak rzetelnej informacji o ryzyku zmiany stopy, nieprzejrzystą zmienną marżę albo brak oferty stałego oprocentowania. Osobną kategorią pozostają umowy sprzed 2018 r. i z okresu przejściowego do grudnia 2020 r. Dla nich kluczowe będą odpowiedzi TSUE w sprawach C-586/25 i C-630/25, a do tego czasu wyniki zależą w dużej mierze od tego, do którego sądu trafi sprawa.

Przed złożeniem pozwu warto policzyć ryzyko kosztów. Przegrana w sprawie o wysoką kwotę może oznaczać kilkanaście, a nawet ponad 20 tys. zł kosztów zastępstwa procesowego banku, choć część sądów, tak jak w sprawie III C 1414/25, zwalnia z nich kredytobiorców, którzy pozwali bank przed lutym 2026 r. Ważna jest też konstrukcja pozwu. Wyrok z Kalisza pokazuje, że samo żądanie nieważności, bez żądań ewentualnych, może zamknąć drogę do jakiegokolwiek korzystnego rozstrzygnięcia.