Kredyty w euro to nowe franki. Banki przegrywają ponad 98% spraw, choć tego nie mówią

Ryzyka związane z kredytami indeksowanymi i denominowanymi kursem waluty obcej przesuwają się powoli, acz zauważalnie z hipotek frankowych na te powiązane z euro. Banki dostrzegają ten trend, ale nie mówią o nim głośno. Przeciwnie, przekonują w mediach, że zjawisko, choć istnieje, nie przekłada się w większym stopniu na sytuację w sektorze, zaś same sądy dostrzegają różnicę pomiędzy wadliwymi mechanizmami kredytów w CHF a tymi, które stosowane były w umowach „eurowych”. Innego zdania są pełnomocnicy kredytobiorców, wg których unieważnienie umowy w euro jest dziś pod względem trudności porównywalne z podważeniem kontraktu frankowego. Czy w następnych kwartałach pozwy o kredyty w euro zdominują polski wymiar sprawiedliwości? I czy na sytuację eurowiczów wpłynąć może jakkolwiek ustawa frankowa?

Z tekstu dowiesz się:

• Ile spraw przeciwko kredytom waloryzowanym kursem innej waluty obcej niż CHF wpływa do wybranych jednostek sądowych (i jak sądy radzą sobie z tym wpływem)
• Jakich argumentów używają banki, by przekonać kredytobiorców, że składanie pozwu o kredyt w euro jest ryzykownym i potencjalnie kosztownym wyborem
• Co o podważaniu kredytów w euro mówią pełnomocnicy kredytobiorców
• Czy sam fakt, że euro nie zdrożało w stopniu porównywalnym do franka szwajcarskiego oznacza, że sąd powinien oddalić roszczenie dotyczące stwierdzenia nieważności umowy.

Kredyty w euro nowym zagrożeniem dla sektora bankowego. Kredytobiorcy coraz uważniej przyglądają się swoim umowom

Lata temu w przestrzeni medialnej przyjął się pogląd, wg którego wadliwość klauzul waloryzacyjnych jest „grzechem” typowym dla umów frankowych. Bardzo długo pomijano fakt, że dokładnie takie same klauzule banki umieszczały w umowach powiązanych z kursem innych walut obcych – w tym przede wszystkim euro, ale nie tylko, bo polscy klienci zaciągali też zobowiązania waloryzowane kursem dolara amerykańskiego czy jena japońskiego. Ponieważ kurs euro nie wzrósł na przestrzeni lat tak drastycznie jak kurs franka, osoby posiadające umowy „eurowe” dość długo nie przejawiały chęci kwestionowania swoich zobowiązań przed sądami. Zmieniło się to przede wszystkim na skutek zmian orzeczniczych.

Wyroki TSUE, wydawane w zakresie abuzywnych klauzul przeliczeniowych i obowiązków informacyjnych banku wobec konsumenta, na ogół odnoszą się po prostu do umów powiązanych z walutą obcą, którą nie musi być koniecznie frank szwajcarski. Unijni sędziowie już dawno doszli do wniosku, że z perspektywy abuzywności umowy kluczowe nie jest to, jak bardzo wzrósł kurs waluty obcej. Istotne jest natomiast między innymi, jakie prawa do kształtowania tego kursu bank przyznał sobie w umowie z konsumentem.

Jak powszechnie wiadomo, banki na masowa skalę uzależniały kurs waloryzacji od własnych tabel kursowych, na które klienci nie mieli wpływu. Konsument nie był na ogół informowany w sposób jasny i zrozumiały, że wzrost kursu waluty waloryzacji przełoży się nie tylko na wysokość raty, ale również na łączną kwotę zadłużenia. Oświadczenia przedstawiane konsumentom do podpisu miały charakter blankietowy i w zdecydowanej większości nie są uznawane przez sądy jako dostateczny dowód tego, że konsument wiedział, na co się decyduje, podpisując umowę.

Z perspektywy kredytobiorcy walutowego, nie tylko frankowicza, kluczowe znaczenie ma wyrok TSUE w sprawie C-520/21, zgodnie z którym bank nie ma prawa do wynagrodzenia za korzystanie z kapitału, wypłaconego na mocy abuzywnej i w konsekwencji nieważnej umowy, a także uchwała frankowa III CZP 25/22, odnosząca się do ogółu kredytów pseudowalutowych. Wiemy z niej między innymi, że nieważna umowa powinna zostać rozliczona zgodnie z teorią dwóch kondykcji, a także, że Izba Cywilna SN wykluczyła możliwość zastępowania abuzywnej klauzuli przepisem o charakterze dyspozytywnym. Oznacza to, że wadliwa umowa nie może zostać „naprawiona” poprzez podmianę klauzuli.

W efekcie eurowicze zaczęli interesować się możliwością unieważnienia swoich umów, co bardzo szybko zostało podchwycone przez kancelarie prawne, wyspecjalizowane w obsłudze frankowiczów. Obecnie przekaz marketingowy tych podmiotów nie jest już skierowany wyłącznie do posiadaczy hipotek w CHF. Akcja edukacyjna prowadzona przez specprawników adresowana jest również do pozostałych grup kredytobiorców pseudowalutowych, co skutkuje kolejnymi pozwami kierowanymi do sądów.

Ten trend potwierdza adwokat Jacek Sosnowski, którego kancelaria prowadzi kilka tysięcy spraw przeciwko bankom. – Zainteresowanie kredytami w euro wyraźnie rośnie i nie ogranicza się do osób, które wciąż spłacają raty. Coraz częściej swoje umowy chcą sprawdzić także ci, którzy spłacili zobowiązanie kilka lat temu i byli przekonani, że temat jest dla nich zamknięty. Spłata kredytu nie zamyka jednak drogi do sądu. Jeżeli umowa okaże się nieważna, po rozliczeniu z bankiem kredytobiorca odzyskuje to, co wpłacił ponad otrzymany kapitał, a bank nie może żądać wynagrodzenia za korzystanie z tego kapitału – mówi adwokat Jacek Sosnowski z Kancelarii Sosnowski Adwokaci i Radcowie Prawni.

W sądach okręgowych czekają na rozpatrzenie tysiące spraw o kredyty w euro. Wskaźnik opanowania wpływu jest dużo niższy niż w sprawach frankowych

W polskich sądach sprawy o kredyty indeksowane i denominowane kursem innej waluty obcej niż CHF są rejestrowane pod symbolem 049 c. Możemy bardzo łatwo sprawdzić, ile takich spraw trafia do poszczególnych sądów, bo oficjalne dane z tego obszaru są regularnie publikowane w ich sprawozdaniach. Oto wybrane dane pochodzące z sądów I instancji, odnoszące się do spraw przeciwko kredytom w euro i innych walutach obcych, z wyłączeniem franka:

• Sąd Okręgowy w Warszawie: 718 spraw zarejestrowanych w I półroczu 2026 roku, w międzyczasie załatwionych 386 spraw z tej kategorii (wskaźnik opanowania wpływu to 53,8 proc.). Na koniec półrocza sąd miał do załatwienia 1922 takie sprawy
• Sąd Okręgowy dla warszawskiej Pragi: 353 nowe sprawy w I półroczu 2026 roku, załatwialność na poziomie 210 (wskaźnik opanowania wpływu to 59,5 proc.). Na koniec półrocza w sądzie czekało na załatwienie 839 takich spraw
• Sąd Okręgowy w Krakowie: wpływ wyniósł w minionym półroczu 262, załatwialność była na poziomie 217 (wskaźnik opanowania wpływu to 82,8 proc.). Sąd miał na koniec półrocza 386 spraw do załatwienia
• Sąd Okręgowy w Poznaniu: w I półroczu br. wpłynęło 365 spraw, załatwiono 282 sprawy (wskaźnik opanowania wpływu na poziomie 77,3 proc.), na koniec półrocza w kolejce do załatwienia czekało 661 spraw
• Sąd Okręgowy w Gdańsku: 302 sprawy zarejestrowane w I półroczu br., załatwiono 170 takich spraw (wskaźnik opanowania wpływu to 56,3 proc.), na koniec półrocza pozostawało do rozpoznania 809 spraw
• Sąd Okręgowy w Katowicach: wpływ w minionym półroczu wyniósł 81, załatwialność była na poziomie 91 (pokrycie wpływu to 112 proc.), w kolejce pozostawały 122 sprawy
• Sąd Okręgowy w Lublinie: w I półroczu 2026 roku wpłynęło 70 spraw, załatwiono 76, na koniec okresu do załatwienia pozostawało 128 spraw.

Sumując dane z wybranych 7 sądów okręgowych, na koniec I półrocza 2026 roku czekało w nich na rozpoznanie 4867 spraw o symbolu 049 c, z czego zdecydowana większość to najprawdopodobniej właśnie sprawy powiązane z hipotekami w euro. Dla porównania, z danych Związku Banków Polskich wynika, że na koniec I półrocza 2025 roku w sądach do rozpoznania pozostawało ogółem 4791 takich spraw.

Szacuje się, że na chwilę obecną portfel hipotek w euro jest wart 14 mld zł brutto, podczas gdy cały portfel kredytów dla gospodarstw domowych wyceniany jest na 530 mld zł.

W przytoczonych statystykach wybranych sądów okręgowych uwagę zwraca fakt, że w zdecydowanej większości nie są one jeszcze zdolne do stuprocentowego opanowania wpływu. W tym zakresie sytuacja eurowiczów jest gorsza niż frankowiczów: w sprawach frankowych zdecydowana większość sądów I instancji jest już zdolna do opanowania wpływu na poziomie znacząco przekraczającym 100 proc. W niektórych jednostkach opanowanie wpływu spraw 049 cf przekracza już 300 proc., o czym informowaliśmy na przestrzeni ostatnich tygodni w tekstach poświęconych statystyce sądów. Przykładowo, w I półroczu 2026 roku wskaźnik opanowania frankowego wpływu w Sądzie Okręgowym w Gdańsku wyniósł 365 proc., w Sądzie Okręgowym w Krakowie 266 proc., a w Sądzie Okręgowym w Poznaniu 330 proc.

Jak banki podchodzą do roszczeń eurowiczów i czy coś zmieniło się po wejściu w życie ustawy frankowej?

Choć unijne orzecznictwo traktuje kredyty powiązane z kursem euro dokładnie tak samo jak te frankowe, banki nie stawiają pomiędzy tymi hipotekami znaku równości. Przejawia się to na przykład w ich podejściu do dobrowolnych ugód. Frankowicz może liczyć na zawarcie ugody z bankiem jeszcze przed wejściem na drogę sądową. Banki masowo, raz za razem, wysyłają swoim klientom kolejne propozycje ugodowe, zarówno na etapie przedprocesowym, jak i już w toku postępowania sądowego. Z kolei eurowicz, aby zawrzeć z bankiem ugodę, wpierw będzie musiał najprawdopodobniej złożyć pozew o nieważność i zapłatę. Banki nie traktują tego ryzyka priorytetowo, ze względu na mniej zasobny portfel tych produktów i niższą niż u frankowiczów świadomość wadliwości umowy.

Ministerstwo Sprawiedliwości nieszczególnie zachęca banki do zmiany podejścia. Ustawa frankowa, która weszła w życie 7 sierpnia 2026 roku, w całości pomija kredytobiorców posiadających zobowiązania w innych walutach obcych niż CHF. Rządzący nie uwzględnili zatem postulatów strony społecznej, by zrównać sytuację frankowiczów i eurowiczów, nie wzięli też pod uwagę wyraźnych sugestii Rzecznika Praw Obywatelskich i części środowiska sędziowskiego, wg których nie ma podstaw do dzielenia kredytobiorców pseudowalutowych ze względu na rodzaj waluty waloryzacji.

W efekcie, eurowicz nie może liczyć na przywilej automatycznego zabezpieczenia powództwa po wniesieniu roszczenia do sądu, a także na to, że sąd rozpatrzy jego pozew na posiedzeniu niejawnym, gdy bank wyraźnie się temu sprzeciwia. Nie zmienia to jednak faktu, że posiadacz hipoteki w euro ma dziś bardzo duże szanse na prawomocne unieważnienie swojej umowy, o czym świadczyć może to, że banki, informując w swoich sprawozdaniach finansowych o skali ryzyka, coraz częściej odnoszą się już nie ściśle do hipotek frankowych, a do ogółu kredytów walutowych.

Jest to zresztą bardzo sprytny sposób na ukrycie danych dotyczących prawomocnie zakończonych spraw o kredyty w euro. W większości banków nie dowiemy się, ile spraw zostało wygranych przez kredytobiorców eurowych. Podawane są dane zbiorcze, które nie robią na odbiorcach większego wrażenia – to, że frankowicze wygrywają ok. 99 proc. spraw przeciwko bankom, nie jest już po prostu żadną tajemnicą. Samo to, że banki niechętnie informują o statystykach orzeczniczych w sprawach kredytów eurowych, świadczyć może jednak o tym, że dane te są dla sektora niewygodne. Dowodzą bowiem, że kolportowana narracja, wg której kredyty w euro to nie franki, nijak ma się do rzeczywistości.

Sprawozdanie kwartalne mBanku pokazuje, jak wygląda orzecznictwo sądów w sprawach o kredyty walutowe niepowiązane z frankiem

Jednym z nielicznych banków precyzyjnie informujących o skali swoich porażek w sprawach kredytów waloryzowanych kursem innej waluty obcej niż CHF jest mBank. W sprawozdaniu za III kwartał podmiot podaje, że na dzień 30 września 2026 roku otrzymał prawomocne wyroki dotyczące 304 takich kredytów, z czego tylko 5 wyroków było korzystnych bądź częściowo korzystnych dla przedsiębiorcy. Wynika z tego, że mBank przegrywa 98,4 proc. postępowań o kredyty indeksowane niepowiązane z frankiem, co jest wartością podobną do tej w sprawach frankowych, w których podmiot przegrywa w 98,9 proc. przypadków.

Na stronie 72. sprawozdania za III kwartał bank podaje informację o wpływie ryzyka prawnego wynikającego z pozwów indywidualnych oraz z programu ugód dla kredytów aktywnych, ujętym jako pomniejszenie wartości bilansowej brutto tych kredytów. Informacja ma formę tabeli, z podziałem na poszczególne waluty indeksacji. W przypadku kredytów w CHF wpływ ten wyniósł 945 mln zł, dla kredytów w euro było to 244 mln zł (wobec 253 mln zł na koniec 2025 roku), a dla kredytów w dolarach 33 mln zł (41 mln zł na koniec ubiegłego roku). Podkreślenia wymaga to, że przedstawiony wpływ ryzyka kredytów w euro nie odzwierciedla pełnej ekspozycji: bank nie przedstawił bowiem analogicznego podziału dla rezerw zobowiązaniowych.

Interesujące dane znajdziemy również w sprawozdaniu PKO BP za III kwartał. Bank informuje w nim o zmianach kosztu ryzyka prawnego związanego z kredytami w walutach obcych, z podziałem na te waluty. Dowiadujemy się tu o skumulowanej korekcie wartości portfela kredytów w euro, w kwocie 704 mln zł, po której wartość tego portfela to 287 mln zł. Podana została również wartość portfela kredytów w dolarach – to 17 mln zł, o które dokonano korekty. Niestety, w części poświęconej wyrokom sądów PKO BP nie dzieli spraw na te z powództwa frankowiczów i na te wniesione przez pozostałych kredytobiorców walutowych.

Tych argumentów używają banki celem zniechęcenia eurowiczów do pozwu – czy warto im zaufać?

W ostatnich miesiącach w przestrzeni medialnej pojawia się sporo materiałów nawiązujących do problematyki kredytów w euro. Autorzy tych publikacji bardzo często starają się ukształtować w odbiorcach pogląd, zgodnie z którym sprawy frankowe znacząco różnią się od tych „eurowych”, między innymi pod względem szans na wygraną w sądzie. Alarmujące jest to, że redakcje portali, na łamach których pojawiają się te artykuły, bardzo rzadko wyjaśniają swoim czytelnikom, kim są autorzy tych komentarzy. W efekcie odbiorca dowiaduje się po prostu, że tekst został napisany przez prawnika, nie wie jednak, że ów prawnik reprezentuje w sądach stronę bankową, ma więc interes w tym, aby przekonać czytelnika do określonej perspektywy.

Argumenty pojawiające się w tych tekstach są spójne z narracją kolportowaną w przestrzeni publicznej przez Związek Banków Polskich. ZBP przekonuje przecież, że sądy zauważają odmienną konstrukcję tych umów, a także różnice w okolicznościach ich zawarcia. Ponadto argumentuje, że kurs euro nie cechował się tak dużymi wahaniami jak ten frankowy, co więcej, kredyty w euro miały korzystniejsze oprocentowanie niż te złotowe, a same banki w części przypadków odwoływały się do obiektywnego kursu NBP. Dodatkowo, część kredytobiorców od początku wykonywania umowy mogła spłacać swoje zobowiązanie bezpośrednio w walucie waloryzacji, co istotnie ograniczało ryzyko po stronie klienta.

Dla wzmocnienia swojego przekazu, Związek Banków Polskich powołuje się, dość wybiórczo, na pojedyncze wyroki sądów, oddalające roszczenia eurowiczów. ZBP wskazuje, że w sprawach o te kredyty nie ma miejsca na automatyzmy, a sąd każdorazowo powinien przeanalizować konstrukcję umowy, okoliczności jej zawarcia, jak również zakres informacji, które otrzymał kredytobiorca. W tym miejscu warto podkreślić, że dokładnie tak samo odbywa się to w sprawach frankowych, o czym Związek zdaje się zapominać. Choć frankowicze wygrywają niemal 100 proc. spraw przeciwko bankom, to za każdym takim sukcesem stoi pogłębiona analiza umowy i działań banku, przeprowadzana przez sąd. Mimo jednolitego, prokonsumenckiego orzecznictwa TSUE, sądy nie unieważniają frankowych umów automatycznie, dla samej zasady. Sprawy o kredyty w euro są prowadzone w analogiczny sposób.

Mec. Sosnowski podkreśla, że z perspektywy sal sądowych różnica, o której mówi ZBP, jest trudna do uchwycenia. – Od lat prowadzimy sprawy dotyczące kredytów w euro i nie widzimy, żeby sądy podchodziły do nich inaczej niż do spraw frankowych. Sąd bada te same postanowienia: odesłanie do tabel kursowych banku, sposób przeliczania kwoty kredytu i rat, zakres informacji o ryzyku kursowym. Zgodnie z art. 385² Kodeksu cywilnego abuzywność klauzuli ocenia się według stanu z chwili zawarcia umowy, więc to, że euro nie zdrożało tak bardzo jak frank, nie ma dla tej oceny znaczenia – ocenia mec. Sosnowski.

Jak dodaje, nie oznacza to, że każda umowa w euro jest taka sama. – Jeżeli umowa od początku odsyłała do obiektywnego kursu, na przykład średniego kursu NBP, albo kredytobiorca od pierwszej raty spłacał kredyt bezpośrednio w euro, sprawa może wyglądać inaczej i wymaga indywidualnej oceny. Takich umów jest jednak na rynku zdecydowanie mniej niż tych, w których bank przeliczał wszystko według własnych tabel. O wyniku sprawy decyduje treść konkretnej umowy, a nie waluta, w której zaciągnięto kredyt – zastrzega prawnik.

Narracja ZBP jest uzupełniana przez pełnomocników strony bankowej o dodatkowe argumenty. Twierdzą oni na przykład, że kredyty w euro w zdecydowanej większości przypadków były zawierane w okresie późniejszym niż te frankowe, a to oznacza, że kredytobiorcy podejmowali decyzję o zaciągnięciu zobowiązania, dysponując znacznie większą świadomością ryzyka. Trudno traktować taki argument poważnie, zwłaszcza w zestawieniu z faktem, że w momencie, gdy hipoteki w euro były na topie, w Polsce nie istniało praktycznie orzecznictwo w sprawach o kredyty w walutach obcych. Co za tym idzie oczywistym jest, że ktoś, kto w 2010 roku zaciągał kredyt w euro, nie zdawał sobie sprawy ze skali ryzyka – bo gdyby zdawał, po prostu by tego kredytu nie wziął.

Naprawdę trudno podejrzewać, że jakikolwiek kredytobiorca już w tamtym okresie, na niemal dekadę przed pierwszym wyrokiem TSUE w sprawie kredytów frankowych, spodziewał się, że orzecznictwo skręci w tak prokonsumencką stronę. Owszem, część klientów rynku na pewno zdawała sobie sprawę z ryzyka, obserwując to, jak bardzo wzrósł na przestrzeni lat kurs franka szwajcarskiego. Logicznym jest, że osoby, które tę świadomość miały, wybierały kredyt w rodzimej walucie, z wyższym oprocentowaniem.

Argument o większej świadomości ryzyka mec. Sosnowski uważa za chybiony. – Obowiązek rzetelnego poinformowania klienta o ryzyku kursowym spoczywał na banku i nie przechodził na konsumenta tylko dlatego, że w mediach pisano o drożejącym franku. Sąd nie pyta, co kredytobiorca mógł wyczytać w gazecie, tylko jakie informacje przekazał mu bank, w tym czy pokazał, jak wzrost kursu przełoży się na saldo zadłużenia. W tym zakresie sprawy eurowe niczym nie różnią się od frankowych i spodziewam się, że w sądach okręgowych będzie ich przybywać – prognozuje mec. Sosnowski.

Pełnomocnicy banków lubią również podkreślać, że ustawodawca nie zdecydował się na objęcie kredytów w euro przepisami ustawy frankowej. W ich mniemaniu świadczy to o tym, że rządzący zdawali sobie sprawę z tego, że kredyty w innych walutach obcych zawierają odrębne konstrukcje umowne od tych charakterystycznych dla kredytów frankowych. Pojawia się również sugestia, jakoby rządzący kierowali się brakiem jednolitej linii orzeczniczej w sprawach z tej kategorii. Tymczasem faktyczna argumentacja strony rządowej była zupełnie inna: koncentrowała się bowiem nie na różnicach w zapisach umownych, a na tym, że kredyty frankowe, przez wzgląd na liczbę toczących się postępowań sądowych, są znacznie większym wyzwaniem dla wymiaru sprawiedliwości niż kredyty w innych walutach obcych. Decyzja była zatem podyktowana czystym pragmatyzmem, a nie rzekomymi różnicami w orzecznictwie czy w sposobie skonstruowania tych umów.

Co o sprawach o kredyty w euro mówią prawnicy strony konsumenckiej?

Pełnomocnicy eurowiczów, pytani o argumentację podnoszoną przez stronę bankową, wchodzą w zdecydowaną polemikę ze swoimi przeciwnikami. Wskazują, że w przypadku umów o kredyty w euro nie ma mowy o znaczących różnicach w sposobie konstruowania klauzuli przeliczeniowej. Zapisy umowne na ogół były bliźniaczo podobne, a czynnikiem różnicującym te umowy była sama waluta waloryzacji.

Prawnicy wskazują przy tym, że czynnik ten powinien pozostawać bez wpływu na ocenę tego, czy kwestionowana klauzula ma abuzywny charakter. Liczy się bowiem to, czy bank przyznał sobie w umowie prawo do jednostronnego kształtowania kursu waluty, wpływając w ten sposób na wysokość miesięcznej raty, jak i samego zadłużenia kredytobiorcy. W przypadku stwierdzenia, że dana klauzula waloryzacyjna jest niedozwolona, umowa w euro może upaść i zostać uznana za nieważną od dnia jej zawarcia – dokładnie tak samo, jak dzieje się to w przypadku kredytów frankowych.

W ocenie „frankowych” prawników, szczyt lawiny powództw o kredyty w euro może być jeszcze przed nami. Eurowicze zainteresowali się prawem do pozwania banku stosunkowo niedawno, na fali prokonsumenckiego orzecznictwa TSUE. Co istotne, do pozwu uprawnieni są zarówno posiadacze aktywnych umów, jak i ex-kredytobiorcy, którzy spłacili swoje zobowiązanie nawet kilka lat temu. Bieg terminu przedawnienia liczy się tutaj dokładnie tak samo, jak dla roszczeń frankowiczów, tj. od momentu uzyskania wiedzy o abuzywnym charakterze zapisów umownych.

PODSUMOWANIE:

Kredyty w euro i innych walutach obcych przestały być dla banków czysto hipotetycznym ryzykiem. Zaczęły przekładać się w sposób bezpośredni na kapitały tych instytucji, czego dowody znajdziemy w sprawozdaniach finansowych publikowanych przez poszczególne banki. Mało który podmiot informuje wprost o tym, ile spraw przegrywa z kredytobiorcami walutowymi innymi niż frankowicze. Zdecydowana większość banków woli „upchnąć” te dane w statystykach ogólnych, bo to pozwala kolportować narrację, jakoby szanse na wygranie sporu o kredyt w euro były dużo niższe niż w przypadku hipoteki frankowej. Fałszywy charakter tej narracji ukazują dane kwartalne mBanku, z których wynika, że podmiot ten prawomocnie przegrywa w sporach o kredyty walutowe inne niż frankowe ok. 98,4 proc. postępowań, podczas gdy dla samych franków statystyka ta plasuje się na poziomie 98,9 proc.

Wg banków, sądy traktują sprawy o kredyty w euro inaczej niż te frankowe, z powodu różnic w konstrukcji klauzul waloryzacyjnych, a także w okolicznościach zawarcia tych umów. Ponadto pełnomocnicy banków twierdzą, że ze względu na późniejsze niż w przypadku kredytów frankowych daty zawierania tych umów kredytobiorcy powinni mieć większą świadomość ryzyka. Z argumentami strony bankowej nie zgadzają się pełnomocnicy kredytobiorców, którzy przekonują, że jedyną różnicą pomiędzy umowami frankowymi a tymi eurowymi jest waluta waloryzacji, pozostająca bez wpływu na abuzywny charakter samej klauzuli przeliczeniowej. A to właśnie ta abuzywność powinna decydować o tym, czy umowa może zostać w obrocie prawnym, czy powinna zostać z niego bezpowrotnie wyeliminowana, ze wszystkimi tego konsekwencjami.